

نخستين؛ آبشار سنگان.
جمعه سوم اسفند 86
منطقه سنگان در شمالغربي تهران، در ناحيهي كن و سولقان واقع است.
پس از عبور از روستا با حدود 20-25 دقيقه راهپيمايي به امامزادهاي موسوم به قاسم ميرسيم و از آنجا با لحاظ كردن مجموعهي استراحتها، حدود سه ونيم ساعت راه است تا آبشار سنگان كه در اين فصل از سال قنديلهاي يخي پاي آبشار اهالي گشت در طبيعت را به خود جذب ميكند. 

//

//
و دومين برنامه، كركس كاشان. كه مهمان دوستان دانشگاه شريف بودم.
پنجشنبه و جمعه، 9 و 10 اسفند 86
ارتفاع اين قله را 3900 ذكر كردند، اما به گمان من بايد ارتفاعي كمتر از اين داشته باشد.
اين قلهي سهل الوصول، بين ابيانه و نطنز واقع است. مسير رايج براي رسيدن به آن از جبههي جنوبي است. براي دسترسي به جبههي جنوبي، بايد با حدود ۱۱۰ كيلومتر
فاصله گرفتن از كاشان و گذر از نطنز، سراغ روستاي طرقرود را گرفت و از آنجا به روستاي ///// وارد شد. پس از عبور از اين روستا ديگر بايد اتومبيل را ترك كرد و حدود دو و نيم ساعت براي رسيدن به پناهگاه ارتفاع گرفت.
پناهگاه نسبتاً بزرگي مجهز به سلول خورشيدي كه نوري ۲-۳ ساعته را شباهنگام تأمين ميكند در آنجا احداث شده تا نكند شما با تاريكي مطبوع كوهستان خلوت كنيد و زندگي مصنوعي شهري را بكلي از ياد ببريد. از آن پس براي صعود به قله كركس، بيش از دو ساعت ربع راه نمانده. 
خدا كند شانس بياريد و هوا صاف و بيغبار باشد. در اين صورت بخت ان را خواهيد داشت تا دماوند با شكوه را از دور دستها ببينيد.
البته بهتر است ذوقزدگيتان چندان فوران نكند چون ممكن است يك اصفهاني با غيرت با آن لهجهي شيرين نهيب بزند كه: اي بابا شما تهرونييا كمبود دِماوند داريد كه اِز اينجام دنبال اون ميگِرديد...!
