آمد بهار اي دوستان  منزل سوي بستان كنيم           گرد غريبان چمن  خيزيد تا جولان كنيم      "                                                                                                                             "مولانا"

به قول قدما   واضح و مبرهن است كه منظور حضرت مولانا از " بستان"  كابرد آن در معناي متداول امروزي (  پارك ) نيست . شايد مولانا هنگام سرودن اين ابيات باغ هاي اطراف قونيه را در نظر داشت . و من هر بار كه اين غزل طربناك را مرور مي‌كنم به ياد جنگل‌هاي شمال مي‌افتم .آن هنگام كه بنفشه ها و پامچال ها و سنبل و زنبق وحشي ازميان برگهاي خزان‌زده سال قبل و اي بسا از ميان برف‌هاي ديرهنگام باريده  سر بر مي‌آورند و مژده‌ي نو شدن حيات در طبيعت مي‌دهند.

اگر چه يادآوري اوضاع ناگوار اجتماعي و سياسي  ‘  ياد آنان كه بي‌جرم در گوشه محبسي افتاده اند و  از  ديدار ياران  ‘ چه رسد به حضور در طبيعت  ‘ محروم اند ؛ آنان كه غم نان چندان مي‌فشردشان كه زيبايي طبيعت از ياد برده‌اند  ؛ كام جان را تلخ مي‌كند ؛ با اين همه مي‌توان منزل به بستان برد . منزل به بستان بريم با زمزمه اين خط عزيز از حافظ :   با دل خونين لب خندان بياور همچو جام   

آمدبهاراي دوستان منزل سوي بستان كنيم        گردغريبان چمن خيزيد تا جولان كنيم

امروزچون زنبورها پران شويم ازگل به گل       تا درعسل‌خانه جهان شش گوشه آبادان كنيم

آمد رسولي ازچمن‌كين طبل را پنهان مزن        ما طبل خانه عشق را از نعره ها ويران كنيم

بشنو سماع آسمان خيزيد اي ديوانگان             جانم فداي عاشق امروز جان افشان كنيم

چون كوره آهنگران در آتش دل مي دميم         كاهن دلان را زين نفس مستعمل فرمان كنيم

آتش درين عالم زنيم وين چرخ‌رابرهم زنيم    وين عقل پابرجاي‌راچون‌خويش سرگردان كنيم

كوبيم ما بي پا و سر گه پاي ميدان گاه سر        ما كي به فرمان خوديم تا اين كنيم و آن كنيم

ني ني چوچوگانيم ما دردست شه گردان شده    تا صد هزاران گوي را در پاي شه غلطان كنيم

خامش كنيم و خامشي هم مايه ديوانگيست       اين عقل باشد كاتشي در پنبه‌اي پنهان كنيم

براي كسب اطلاع بيشتر : تماس با :  am46@dr.com